(Shkas kercnimi i Ernad Fejzullahut, anetar i Kryesise se PDSH-se)

Kur PPD u nda ne dysh ne vitin 1994, frakcioni i saj me shtojcen “SH”, qe kishte bekimin e apetiteve te Sales se pare, per te subordinuar Tetoven dhe Prishtinen, kryesine legjitime te Nevzat Halilit e quajten “kryesi tradhetaresh”, edhe pse kreu i saj kurre nuk u shnderrua ne rolin e vojvodes apo komitit ne mbrotje te Ilindenit. Kurse berthamat e rezistences shqiptare te formuara nga atdhetare shqiptare dhe te perkrahura nga PPD, qe atehere ishte me teper levizje shqiptare se sa parti, Menduh Thaçi, i pari, dhe disa te tjere pas tij, i quajten gardista te Nevzatit dhe Mitatit ne sherbim te Beogradit. Tere kete “zbulim te zbuluar”, siç do ta quante Menduh Thaqi ne vitin 1993, do ta ndihmojne edhe disa protagoniste tjere te infiltruar ne berthamat e rezistences shqiptare, ku nje prej tyre ka qene: Refet Elmazi. Jo rastesisht afera e armeve ne vitin 1993 shperthen me arrestime ne Tetove dhe Gostivar dhe hallka e arrestimeve nuk mund te kaloje ne qytetin e Shkupit, por ndalet ne Dervend me vrasjen e atdhetarit te shquar Halil Gerqecit ne stacion te policise si rezultat i dhunes nga mossuksesi i marrjes se deklarates nga ana e tij. Zoti, e paste ne meshire, Halil Gerqecin! Me urdher te qendres, aktivistet nga Shkupi arrijne shume shpejt t’i largojne nga Mqedonia dy anetare te KMK-se pas deklaratave kooperues te Refet Elamazit me organet e sigurimit te shtetit te brishte sllavo-maqedon ne formim, qe ate kohe pas largimit te ushtrise serbe nga Maqedonia, nuk kane pasur kapacitete ushtarake per konfrontime me permasa te medha me shqiptar, por edhe per shkak te faktorit nderkombetar dhe nga frika e ndonje triki befasues te gjeneraleve te Millosheviqit. Per fuqine kombetare te PPD-se ne fillim te viteve 90, me vone per media do te prononcohet edhe vete Pavle Trajanov: “Ne kemi pasur kontakte te vazhdueshme me Menduh Thaçin per shkatrrimin e krahut militant dhe te njesive paramilitare te PPD-se. Nuk kemi dashur te shohim nje parti te forte shqiptare ne formim te shtetit maqedon”

Nga ajo periudhe e viteve te 90-ta dhe deri me sot, ne kontekst te statusit te shqiptareve ne Maqedoni nuk ka levizur asgje ne drejtim te kerkesave te formuluara ne vitin 1990 nga levizjet e para politike shqiptare. Ka pasur zig-zage, tensione, kriza, ndryshime ne struktura partiake, ne sistem, hap pas hapi, jashte sistemit, helmime, idesh krizash, rrahje, burgosje, vrasje, taktika politike, marreveshje fisesh, koalicione parimore, joparimore, lexime dosjesh nga nje grup, pajtim elitash, grupeve te interesit, ka pasur edhe konflikt, kryengritje, lufte, por diçka substanciale qe shqiptaret te jene bartes te plote te sovranitetit te Maqedonise: JO. Faji per kete JO te madhe, kur Maqedonia ndertoheshte si shtet unitar nen komande vetem te sllaveve maqedon, eshte tek politikanet shqiptare qe pranuan shkatrrimin e partise levizje ne fillim dhe kerkesat legjitime te shqiptareve i margjinalizuan per akomodim te grupeve te tyre te interesit afatshkurter ne politike dhe, ne emer te ketyre interesave, luftuan pameshirshem çdo mendim opozitar shqiptar duke perdorur shpifje prej me te ndryshmeve. Me e keqja ne gjithe keto ka qene kur punesimet partiake jane shitur si realizim te kerkesave te te drejtave politike te shqiptareve ne Maqedoni. Qe hipokrizia te behet edhe me e madhe dhe shume e padurueshme, ishte kur partia e Ali Ahmetit, si parti e dalur nga lufta, filloi t’i adaptohet lojes se meparshme te lypesit, me takon kjo e drejte, ky punesim, kjo drejtori, deri sa moren edhe guximin per te derdhur djersen e fondeve te diaspores ne themelimin e degeve ne Shtip, duke harruar luften, invalidet e luftes, te burgosurit shqiptare dhe gjithnje gojen plote e perplote: MARREVESHJA E OHRIT.

Kjo eshte nje hyrje e vogel, e shkeputur nga ditari im i asaj periudhe, per t’u pergjigjur ne kercnimin e anetarit te Kryesise se PDSH-se, Ernad Fejzullahut: drejtuar veprimtarit te shquar te çeshtjes shqiptare, Mr. Bardhyl Mahmutit, dhe postuar me “lezet” ne web faqen e tyre Zyrtare “Gurra” ne internet. Arsyet pse une reagoje jane te natyres te se drejtes njerezore per te qene zot, siç ju thote Bardhyli qytetareve shqiptare ne Maqedoni. Asnje politikane deri sot nuk e ka perdor fjalen zot per qytetaret shqiptare, pasi i kane konsideruar vetem turma dhensh qe mund t’u vidhet vota e tyre e lire sa here qe te kene deshire dhe vete ata te zgerdhihen te nesermen para kamerave sikurse ska ndodhur asgje. Ne demokraci politikanet shqiptare duhet te jene te pergjegjshem para se ta leshojne fjalen ne leter per opinion. Fjalet me irituese dhe teper armiqesore ne forme kercnuese ne shkrimin e Ernad Fejzullahut, jane fjalet “qyqja pa fole”, “tekerlek” dhe “do te kesh pak telashe” E para, i konteston vendin e lindjes nje veprimtari shqiptar, e dyta, i tregon se ne PDSH ende vazhdon te luhet tekerlek me kokat e njerezve, dhe e treta, paralajmeron telashe per te padegjuarit. Tre fjale, tre simbole dhe nje TRINI. Njeshi ne tresh dhe treshi ne Njesh, te ruhet Puti i idolatrise materile i riprodhuar ne kokat e servileve te PDSH-se qe nga viti 1993. Jo Ernad, gjithashtu JO edhe ata qe te rrin ty mbas, nuk eshte ashtu, nuk eshte koha e 93-se, as e 97-se dhe as e vitit 2000. Per fatin tend te keq nuk jane edhe njerezit e njejte.

Kyçja e Mr. Bardhyl Mahmutit ne Maqedoni dhe rreshtimi i tij ne perkrahje te PDSH-se si opozite ne fushaten elektorale 2006 ka qene dhe duhet te kuptohet si vlere demokratike, qe nje veprimtare shqiptare si Bardhyli merr guximin qytetar te vendohet ne anen e te dobetit per shkak te politikes joproduktive integruese te Ali Ahmetit. Angazhimi i tij dhe marreveshjet paraprake per te krijuar nje bosht demokratik kane qene me kreun e PDSH-se dhe jo me ty, o Ernad Fejzullahu. Bardhyl Mahmuti nuk ka pasur bagazh te servilizmit dhe krimit ne Maqedoni, sikur e ke ti, o i mjere, me rastin e Kondoves ne vitin 2000. Mos e harro kete! Askund nuk mund te hasish se Bardhyli ka propaguar se eshte anetare i Kryesise, as nuk ka pretenduar per poste: qofte te deputetit, qofte qeveritare. Te gjithe ata qe vizitojne faqen e Bardhylit ne internet www.bardhyl.com do te shohin deklaraten e tij se perse u angazhua ne fushaten elektorale 2006. Kurse une kam votuar per PDSH-n per ta denuar inferioritetin e Ali Ahmetit karshi probatimit Branko dhe pse per ty dhe per qiftat si ti nuk e ka bere nje komision hetimore per t’ju nxjerr perpara drejtesise si pergjegjes kryesor me rastin e Kondoves ne vitin 2000. Ti forte mire e di se çka ju ke thene shkupjaneve tek shkallet e zyres se PDSH-se. Kete do ta kesh bagazh deri ne diten e Gjykimit. Ne momentin kur shpirti yt do te ballafaqohet me dy engjujt trishtues. Aty do te jesh vet dhe nuk do ta kesh prane PDSH-n. Ndaj, kercnimi yt ndaj Bardhylit dhe fjalori i ulet eshte vetem i yt, jo i PDSH-se. Vdiq koha kur pergjegjesit ia apostrofoni organeve te partise. Askund ne intervisten e Bardhylit ne Alsat nuk e gjene nje akuze me te vogel per anetaresine ose krejt Kryesine e PDSH-se, nuk gjene pergjithesime, por permend disa persona, ku nje prej tyre je edhe ti. Bardhyli ne Alsat flet per fenomene dhe hendikepet e PDSH-se ne qeverine e Gruevskit. Nuk e pranon teorine e 11 deputeteve si arsye te mos realizohen premtimet paraelektorale te PDSH-se nga frika se Gruevski mund ta marr Ali Ahmetin dhe Ermira Mehmetin ne qeveri. Askund nuk thote se largimi i tij eshte i lidhur me rastin e ministrit Ilirian Beqiri. Ai thote, “me vjen keq pse nje praktike e ketille ndodh tek subjekti politik shqiptar si ne te kaluaren”, bene krahasime sikur dikush te pergatit neser nje drame komike, ose cullakhane per Millosheviqin dhe ta shesin si vlere arti tek shqiptaret qe akoma presin te dijne per fatin e mijera shqiptareve te vrare me urdherin e tij. Sikur ti qe e jep nje version per largimin e Bardhylit, bashkeveprimtaret, shoket dhe diaspora shqiptare me kohe kane qene te informuar edhe per kyqjen e Bardhylit ne fushate te PDSH-se edhe per çkyqjen e tij sot. Shancen e patem te kthehemi te gjithe nga e mbara, duke ua falur juve gjynahet dhe duke ja ulur Ali Ahmetit kibrin e Titos, vetem per hire qe subjekti politik shqiptar te mos fragmentarizohet edhe me shume se sa eshte aktualisht. Por, nje ta dish, ne te gjitha keto te keqija, ne rrenjet e tyre ia nis e mira dhe rimekembja, por pa ty dhe pa sojin tend, o Errnad Fejzullahu.

Nese lezeti yt eshte te jesh ne kryesi te PDSH-se dhe Iranin ta quajsh shtet diktatorial, pa dyshim ti tregon dhe verteton arsyen e Bardhylit se çfare xhahilash mund te kete ne Kryesi te PDSH-se. Krejt te keqijat mund te jene ne Iran, por Irani nuk eshte shtet diktatorial. Raporti i fundit i Bekerit rekomandon dialogun dhe pranimin e Iranit si lojtare kryesor per paqe ne Lindjen e Mesme. Mos e harro rekomandimin e aleateve tane perendimore per udheheqesit ne Kosove te kontaktojne me lidhjet e tyre vete Iranin, Libine, Qatarin dhe Marokon ne favor te rezolutes se pavaresise se Kosoves. Ti je i pa cipe dhe stapiqe banderi ne dije, o i mjere i kryeservileve te mjere ne lezetin Havije. A e di ti cka eshte Havije?

Nese ti i thua gazetarit shqiptar “bukurosh” ne thonjeza, atehere nxjerre suratin tend ne siperfaqe te shohim bukurine tende karshi gazetarit te Alsatit. Ç’lidhje ka intervista e Bardhylit ne Alsat me perkrahjen qe ky medium i ka bere kampanjes se BDI-se. Eshte e drejte e Alsatit se kend e perkrah, sikurse qe eshte obligim etik profesional te informojne drejte. A mos endrrove se me futjen ne qeverine e Gruevskit do te mund te perzihesh edhe ne politiken redaktuese te Alsatit? Ky eshte mjerimi yt qe ti nuk e kupton, ndaj ke mbetur te sillesh verdalle rreth pordhave te Latasit ne Sitel. Ne gjithe kete mllef sarkastik qe ti e shpreh per gazetarin shqiptar duke perdorur thonjeza, tregon se ti ne gjen e ke te fshehur vesin e keq te popullit te Lutit: perfiditetin seksual.

Ç’kyçja e Mr. Bardhyl Mahmutit duhet te kuptohet poashtu vlere demokratike. E kam percjellur me vemendje intervisten e tij ne Alsat. Askund Bardhyli nuk ka permend fyerje, shpifje, shantazhe per PDSH-n. Nese Bardhyli flet per mospermbajtjen e premitmeve nga Mendu Thaci, nuk flet per qyqet pa fole ne shqiptari, nese Bardhyli flet per servilizem partiak, nuk flet per korrupcionin dhe vijat familjare te Menduh Thacit ne biznes, nese Bardhyli permend treshin dhe emrin tend, nuk flet se ka me ua cuar kokat tekerlek, nese Bardhyli flet per anetaresine e shkelqyeshme te PDSH-se, nuk flet per krimet dhe banditet qe ua kane zene bishtin me dore si ne kohen e paraluftes. Nese Bardhyli flet per te punesuarit e BDI-se, qe largohen nga vendet e punes si rezultat i revanshizmit partiak per t’ia bere qejfin Gruevskit, verteton se angazhimi i tij ne fushate ka qene vetem reagim kunder krereve te BDI-se, qe nisen lufte ne emer te idealeve kombetare dhe perfunduan ne preher te probatimit Branko, duke lene nje varg problemesh te pazgjidhura, sic jane deshmoret, invalidet dhe statusi i luftareve, por me teper duke pranuar Maqedonine si shtet unitarist. Nese doni te keni parti me servile rreth e rrotull, me vazhdimesi te se vjetres, autoritare, Bardhyli u thote, “urdheroni, ecni perpara, por jo edhe une ne te”. Nuk ua konteston aspak te drejten juve qe me vetedeshire keni zgjedhur te mbeteni thundrrinat e fundit te vasalitetit te Ilindenit. Por kesaj radhe kjo e keqe ka per t’u luftuar ndryshe. Kane per te dalur gjitha gjynahet ne shesh, do te flitet haptazi para qytetareve shqiptar per 17 vjetet e fundit ne Maqedoni. Do te kerkohet llogari pse kryesia e Nevzatit u quajt kryesi tradhetaresh, kur Nevzati asnjehere nuk eshte shnderruar ne vojvode si Mendu Thaçi dhe komite si Ali Ahmeti. Kur te mblidhen te gjitha keto GRUMBULL: nuk shoh qe ka ndryshuar dicka substanciale per shqiptaret nga 93 ne favor te “atdhetarizmit” te premtuar te Menduh Thaqit dhe “çlirimit kombetare” te Ali Ahmetit ne vitin 2001. Niqahet nuk jane te perhershme, votat e qytetareve nuk jane prone e askujt. Ne demokraci nuk vlejne niqahet, vlejne premtimet dhe permbushja e tyre nga premtuesit. Bardhyli ka bere mire qe eshte larguar dhe prononcuar publikisht. Nuk e ka vendin te vojvodat dhe komitat e Ilindenit.

Kur Bardhyli flet per intelektualet shqiptare, per energji te reja krijuese, qe jane margjinalizuar nga politikat joproduktive, nga xhandaret partiak, tregon largepamesi dhe shqiptaret i sheh te barabarte me te drejta per t’u kandiduar ne çdo instance organizative partiake. Edhe pse flet ne superlative per Arber Xhaferin, shpresat e shqiptareve dhe ardhmerine e tyre nuk e mbeshtet ne individin: Xhaferi. Bardhylit nuk i nevojitet Gjergj Elez Alija per tia mbuluar gjynahet politike dhe “bizneset me derivate nafte dhe cigare”. Kurse bardhylat tjere shqiptare nuk jane Ali Ahmeta me i hanger forat e predikuesve te Gjergj Elez Alijave ne Maqedoni. Nese doreheqjet shihen si akt moral per ndalimin e shfaqjes se Titos, poashtu njejte duhet te kete doreheqje morale per mos realizimin e premtimeve brenda 60 diteve. Bardhyli flet per bashkim, per raporte te reja me palen sllavo-maqedone, per relaksim brenda politikes shqiptare, per demokratizim te partive, per fuqi te reja qe mund ta ecin procesin perpara ne te drejta politike dhe jo qytetare.

Bardhyli eshte autokritik ne Alsat dhe tregon realitetin shqiptar ne Maqedoni. Intervista e tij tregon se duhet te kete demokratizim te partivive shqiptare: angazhim te intelektualeve, masa kritike per fenomenet politike, qe nuk do te jene predhe e xhandareve partiak. Por me teper ne kete interviste kuptojme se te arriturat e qytetareve jane merite e tyre dhe jo e politikaneve qe kane prashitur per 17 vjete. Eshte e vertete se disa projekte te realizuara gjate ketyre 17 vjeteve jane projekte te qytetareve (intelektualeve) shqiptare (jopartiak) te inicuara si ide ne levizjet e para politike shqiptare ne Maqedoni, por qe rangohen si te drejta te qyteatreve dhe jo te drejta politike ne shtetet demokratike ku ekonomia zhvillohet ne baze te logjikes se tregut dhe nevojes se qytetarit. Merrnie si shembull Nota Festin, UT, Sharri Kendon, TV private, gazetat private, Ditet e Naimit, Teatrin, botuesit privat, etj, te gjitha keto jane inciativa dhe organizime te qytetareve dhe intelektuleve shqiptare te hudhura si ide qysh ne fillim te pluralizmit politik ne Maqedoni. Me humbjen e levizjes shqiptare ne PPD dhe me instalimin e luftes partiake me vone, keto organizime te qytetareve nuk kane pasur nje zhvillim normal per shkak te kusuritjeve partiake te lidereve dhe oligarkive te tyre ne terren per mbulese te deshtimeve te tyre ne planin e te drejtave politike te shqiptareve ne Maqedoni. Do te sjelli dy shembuj: Frakcioni i PPD-se me shtojcen “SH” ne fillim karrieren e tyre e mbeshteten ne atdhetarizem, kriza politike, ne flamur, ne UT dhe kur erdhen ne pushtet perfunduan me nje surrogate te UT-se, qe quhet universitet i Shtullit me disa punesime partiake, qe u plasuan si te drejta politike per te fshehur monopolin e biznesit ne emer te partise dhe ne kurrize te qytetarit shqiptar. Eshte fakt se privatizimi me i madhe i sipermarrjeve publike ka ndodhur ne kohen e paraluftes ne Maqedoni, ne kohen e qeverise Georgievski dhe PDSH-se. Ne ate kohe qarkullonte nje anekdote ne Shkup. Dikush e ka pyetur nje te punuesuar ne toaletin publik te Bit Pazarit: “Kush te punesoi ty, or vella? Ai pergjigjet:”Elham Zotit, partia e Menduh Thacit” Shembulli i dyte eshte i BDI-se. Kur keta vijne ne pushtet, duke i marr votat si krah lufte, duke menduar se edhe Nota Festi eshte pjese e emerimeve te qeverise, turre e huxhum tek Keshilli i Nota Festit: “Mevlan, na jep vulat se tash ne kemi fituar!” Paramendo nese gjaku i shqiptareve ne Maqedoni ne vitin 2001 eshte derdhur per me i marr vulat e Nota Festit! Kjo eshte nje tragji-komedi e partive shqiptare kur lejojne te perzihen te drejtat qytetare me te drejtat politike te shqiptareve ne Maqedoni.

Kyçja, çkyçja dhe beteja e Mr. Bardhyl Mahmutit tregon ndarjen e ketyre dyjave, kerkon ndertimin e raporteve te reja ne shtet, pasi qe, edhe pas Marreveshjes se Ohrit, Maqedonia perseri ne Washington quhet FYROM dhe si e tille ka mbetur me gjenratore per riprodhim krizash ne proces, i cili akoma s’ka perfunduar. Kur jemi te procesi, beteja e Bardhylit, ju tregon shenjat e krismave. E ato veç jane: presidenca e Cervenkovskit perjashton komitet e Ali Ahmetit, kurse Gruevski luan majtap me vojvodet e Menduh Thaçit. Ndryshime do te kete dhe ndryshimet do te jene te medha ne shqiptari. Nje here kam thene ne vitin 1994: qofshin shtate vjete sa shtatedhjete vjete dhe shtatedhjete vjete sa shtate vjete. Por gjithnje, nuk jam i obliguar tua tregoj detajet, pasi po shpifni dhe po kercnoni per hire te majtapizmit!?

Koment ju mund te shkruani ne Forum, duke klikuar ketu!

Albanian Homepage Shkupi